Ocean zaczyna się od kropli, historia zaczyna się od słowa.
Ocean zaczyna się od kropli, historia zaczyna się od słowa.
środa, 18 marca 2015
Taki tam mały fanfik :)
Jakub powoli otworzył małe oczka. Świat rozpływał się za mgłą. Nie pamiętał, kiedy ostatnio alkohol tak szybko zwalił go z nóg – chyba jak tatko przyuczał go do zawodu bimbrownika. „Co żeśmy wczoraj degustowali z Semenem?” zastanawiał się skonfundowany. „I tylko jeża przelecieć się nie daaaa” zanucił bezmyślnie pod nosem. I wtedy doleciał do niego błogi zapach jabłkowego alkoholu i subtelne, niczym dźwięk kolubryny, pochrapywanie.
Jakub niczym poparzony wyskoczył z łóżka i stwierdził, że jest nagi. Stał jak ogłuszony obuchem – wspomnienia wróciły.
Siedzieli z Semenem i dyskutowali na temat pucharu. Kupili go na pchlim targu od jednego takiego wypłosza w okularkach. Z brytyjskim akcentem próbował im wmówić, że to zwykłe portki - nierozgarnięty jakiś, czy co? Kupili kielich tylko z ciekawości - młody nie chciał za niego dużo, a obietnica niezwykłych przygód była kusząca.
- Ja bym nie ufał tym zachodnim wynalazkom – sarkał Semen. – Kto wie, gdzie nas to cholerstwo zaniesie.
Z brzydkim blopnięciem wciągnęło ich do pucharu. Wylądowali w jakiejś kuchni. Brzydki, jednooki kocur prychnął i uciekł w popłochu…
„No tak. Wylądowaliśmy w kuchni, a potem zaatakowała nas ta okropna starucha…”
- Tylko nie starucha – wydarła się zza ściany Babcia Weatherwax. Ciszej zaś kontynuowała – Panie Semenie, proszę niech pan opowiada dalej o tym Rasputinie. Wydaje mi się, że nieźle mu się poprzestawiało pod sufitem.
Jakub wspominał dalej: „…a po niej pojawiła się ta przecudnej urody pani Ogg i poczęstowała nas domowej roboty cydrem jabłkowym. Mocne świństwo. A potem…”
- Kubuś wracaj do łóżka – zamruczała kobieta, przeciągając się rozkosznie do wtóru symfonii zgrzytu sprężyn.
- Już idę Gythuś – odpowiedział całkiem już rozbudzony i trzeźwy Jakub. Dobrze, że zawsze przy sobie miał zapas ukraińskiej wiagry. Co jak co, ale Gytha Ogg jeżem nie była na pewno.
wtorek, 17 marca 2015
Energia
Kiedy przyjechałem dziś na swoją zmianę od razu poczułem, że
coś jest nie tak. Nie wiem, czy zmieniła się faktura powietrza, a może jego
smak? Niby wszystko było zwyczajne, jak co dzień – kolory, kształty, zapachy,
wibracje…a jednak wzdłuż kręgosłupa przetoczył mi się zimny dreszcz. Podobno
promieniowanie wyostrza zmysły – czyżbym pracował tu już na tyle długo, by tego
doświadczyć? Zamknąłem oczy, policzyłem do pięciu. Chęć natychmiastowej
ucieczki została opanowana. Ruszyłem do szatni. Standardowe procedury: mycie,
witaminy, strój ochronny i mogłem dołączyć do kolegów obsługujących reaktor
numer trzy.
Radio nastawione na full grało jakiś smętny szlagier sprzed
lat. Inżynier, Fizyk oraz Baryła śmiali się z jakiegoś żartu. Przywitałem się i
dokonałem pospiesznej oceny zegarów kontrolnych. Wszystko grało. Resztki
napięcia opadły. Zrelaksowałem się i dołączyłem do reszty. Rozpoczęliśmy
codzienny obchód. Sprawdzaliśmy właśnie rdzeń, gdy nagle coś stuknęło i
przyrządy zwariowały. Setki razy rozważaliśmy ten scenariusz, a jednak każdy po
cichu liczył, że się nie wydarzy. Nie dziś, nie na jego zmianie.
- Chłodzenie siadło – krzyknął Baryła, a ja zamarłem, bo nagle mnie olśniło. Mamy
środek lata. Po wyjściu z klimatyzowanego wnętrza auta zawsze dopadała mnie
kakofonia bzyczenia, szmerów i gwizdów. A dziś cisza. Doskonałość natury -
owady bezbłędnie wyczuły nadciągające niebezpieczeństwo nim jeszcze
nadeszło. Zrozumiałem, że dla nas to
koniec. Szanse reszty ludzi malały z każdą sekundą. Podniosłem słuchawkę i
wykręciłem numer ochrony.
- Alarm pierwszego stopnia – wychrypiałem gardłem suchym jak
wiór.
- Ile czasu?
- Najwyżej pół godziny, ewakuujcie ludzi. Damy wam kilka
dodatkowych minut.
Rzuciłem słuchawkę, nie czekając na słowa litości. Energia
atomowa to kapryśna suka, a my – jej kochankowie – gotowi byliśmy jej służyć,
chociaż wiedzieliśmy, że pewnego dnia nadejdzie czas rozliczenia. Ale tanio
skóry nie sprzedamy…
Subskrybuj:
Posty (Atom)