Energia

Kiedy przyjechałem dziś na swoją zmianę od razu poczułem, że coś jest nie tak. Nie wiem, czy zmieniła się faktura powietrza, a może jego smak? Niby wszystko było zwyczajne, jak co dzień – kolory, kształty, zapachy, wibracje…a jednak wzdłuż kręgosłupa przetoczył mi się zimny dreszcz. Podobno promieniowanie wyostrza zmysły – czyżbym pracował tu już na tyle długo, by tego doświadczyć? Zamknąłem oczy, policzyłem do pięciu. Chęć natychmiastowej ucieczki została opanowana. Ruszyłem do szatni. Standardowe procedury: mycie, witaminy, strój ochronny i mogłem dołączyć do kolegów obsługujących reaktor numer trzy.

Radio nastawione na full grało jakiś smętny szlagier sprzed lat. Inżynier, Fizyk oraz Baryła śmiali się z jakiegoś żartu. Przywitałem się i dokonałem pospiesznej oceny zegarów kontrolnych. Wszystko grało. Resztki napięcia opadły. Zrelaksowałem się i dołączyłem do reszty. Rozpoczęliśmy codzienny obchód. Sprawdzaliśmy właśnie rdzeń, gdy nagle coś stuknęło i przyrządy zwariowały. Setki razy rozważaliśmy ten scenariusz, a jednak każdy po cichu liczył, że się nie wydarzy. Nie dziś, nie na jego zmianie.

- Chłodzenie siadło – krzyknął Baryła,  a ja zamarłem, bo nagle mnie olśniło. Mamy środek lata. Po wyjściu z klimatyzowanego wnętrza auta zawsze dopadała mnie kakofonia bzyczenia, szmerów i gwizdów. A dziś cisza. Doskonałość natury - owady bezbłędnie wyczuły nadciągające niebezpieczeństwo nim jeszcze nadeszło.  Zrozumiałem, że dla nas to koniec. Szanse reszty ludzi malały z każdą sekundą. Podniosłem słuchawkę i wykręciłem numer ochrony.

- Alarm pierwszego stopnia – wychrypiałem gardłem suchym jak wiór.

- Ile czasu?

- Najwyżej pół godziny, ewakuujcie ludzi. Damy wam kilka dodatkowych minut.

Rzuciłem słuchawkę, nie czekając na słowa litości. Energia atomowa to kapryśna suka, a my – jej kochankowie – gotowi byliśmy jej służyć, chociaż wiedzieliśmy, że pewnego dnia nadejdzie czas rozliczenia. Ale tanio skóry nie sprzedamy…